Que é a prestación por desemprego e quen ten dereito a ela
A prestación contributiva por desemprego, coñecida popularmente como "o paro", é unha prestación económica que xestiona o Servizo Público de Emprego Estatal (SEPE) para as persoas que perden o seu emprego de forma involuntaria e cotizaron previamente por esta continxencia. A diferenza da indemnización ou do finiquito, que paga a empresa, o paro págao o SEPE con cargo ás cotizacións sociais, e a súa contía e duración dependen exclusivamente do teu historial de cotización, non da túa antigüidade na última empresa nin do motivo exacto do despedimento (salvo que a baixa sexa voluntaria, caso en que, con carácter xeral, non se xera dereito a esta prestación).
Requisito mínimo: 360 días cotizados
Para ter dereito á prestación contributiva é necesario ter cotizado por desemprego un mínimo de 360 días (o equivalente a 12 meses) dentro dos 6 anos inmediatamente anteriores á situación legal de desemprego. Estes días non teñen que ser consecutivos nin proceder da mesma empresa: súmanse todos os períodos traballados dentro desa fiestra de 6 anos. Se non chegas a ese mínimo, non accedes á prestación contributiva, pero en determinados casos (cargas familiares, maiores de 45 anos, esgotamento dunha prestación anterior) podes ter dereito a un subsidio por desemprego, que funciona con regras e contías distintas ás desta calculadora.
Canto tempo se cobra: a escala de duración
A duración da prestación é unha escala fixa que depende unicamente dos días cotizados nos últimos 6 anos: vai desde un mínimo de 120 días (4 meses) para quen cotizou entre 360 e 539 días, ata o máximo legal de 720 días (24 meses) para quen acumula 2.160 días cotizados ou máis (o equivalente a 6 anos traballados de forma continuada). Entre eses dous extremos, a escala avanza en tramos de 180 días cotizados que engaden, aproximadamente, 60 días máis de prestación.
Canto se cobra: o 70% e o 60% da base reguladora
A contía calcúlase sobre a base reguladora, que é a media das bases de cotización por continxencias profesionais dos últimos 180 días traballados. Durante os primeiros 180 días (6 meses) de prestación cóbrase o 70% desa base reguladora; a partir do día 181, a porcentaxe baixa ao 60%. Sobre ese resultado aplícanse ademais uns topes mensuais, máximo e mínimo, que varían segundo os fillos a cargo e calcúlanse sobre o IPREM (Indicador Público de Renda de Efectos Múltiples) mensual, coa parte proporcional de dúas pagas extras incluída. En 2026, cun IPREM mensual de 600 €, isto supón un tope máximo de entre 1.225 € (sen fillos) e 1.575 € (dous ou máis fillos), e un tope mínimo de entre 560 € (sen fillos) e 749 € (con fillos a cargo).
Solicitude, prazo e compatibilidade con outras rendas
A solicitude da prestación debe presentarse ante o SEPE no prazo de 15 días hábiles desde a situación legal de desemprego (normalmente, desde o día seguinte ao despedimento). Presentar a solicitude fóra de prazo non fai perder o dereito á prestación, pero si reduce a súa duración en tantos días como se tardase en solicitala. O paro é compatible co cobro simultáneo da indemnización por despedimento e do finiquito, xa que son conceptos independentes; non é compatible, en cambio, coa realización dun traballo por conta allea a xornada completa. Baixo certas condicións, tamén é posible solicitar o pago único (capitalización) da prestación pendente para iniciar unha actividade por conta propia.
Fiscalidade da prestación por desemprego
A prestación por desemprego tributa como rendemento do traballo no IRPF, igual que un salario, e está suxeita a retención segundo as circunstancias persoais de cada beneficiario. A excepción é o pago único por capitalización, que pode quedar total ou parcialmente exento cando se destina ás finalidades previstas legalmente (constituírse como autónomo ou achegar a unha sociedade, por exemplo), dentro dos límites e requisitos fixados pola normativa.
Dereito a paro acumulado de empregos anteriores
Se nos últimos 6 anos traballaches en varias empresas sen chegar a esgotar nunca o paro que xeraches, eses períodos de cotización non se perden: vanse acumulando dentro desa fiestra de 6 anos e suman para acadar o mínimo de 360 días e para calcular a duración total segundo a escala. Distinto é o caso de quen xa gozou e esgotou unha prestación anterior: nese suposto só contan os días cotizados desde o momento en que se esgotou esa prestación previa, o que na práctica "reinicia" o contador. Por iso, dúas persoas coa mesma antigüidade total poden ter dereito a duracións de paro moi distintas segundo gozasen ou non de prestacións no pasado.
Erros frecuentes ao estimar o paro
Un dos erros máis comúns é confundir o salario neto coa base reguladora: a prestación calcúlase sobre a base de cotización, que é unha cifra bruta e que ademais ten os seus propios topes de cotización, non sobre o que efectivamente se ingresa na conta cada mes. Outro erro habitual é non ter en conta os topes máximo e mínimo, que poden reducir sensiblemente a contía calculada coa simple regra do 70%/60% cando o salario é alto, ou elevala cando o salario é baixo. Por último, convén lembrar que a duración se calcula sobre os días cotizados nos últimos 6 anos, non sobre toda a vida laboral: cotizacións moi antigas que quedan fóra desa fiestra xa non contan para este cálculo, aínda que si poidan influír noutras prestacións, como a xubilación.